PRZEDWSTĘPNA

UMOWA KUPNA-SPRZEDAŻY
zawarta w dniu	w	pomiędzy:
1.	zamieszkałym w
przy ul.	, legitymującym się dowodem osobistym
zwanym w treści umowy Sprzedającym, a
2.	zamieszkałym w
przy ul.	, legitymującym się dowodem osobistym
zwanym w treści umowy Kupującym.
§ 1
Przedmiotem umowy jest przyrzeczenie sprzedaży własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu
mieszkalnego. Lokal o powierzchni	m2 , składający się z	izb, kuchni i łazienki, położony jest
w	przy ul.
§ 2
Strony zobowiązują się do zawarcia, w formie aktu notarialnego, właściwej umowy kupna-sprzedaży prawa
wymienionego w § l w terminie do dnia	za cenę	(słownie
§ 3
1.	Na poczet ceny określonej w § 2 umowy Kupujący wręcza Sprzedającemu zadatek w kwocie
zł (słownie
2.	W przypadku niewykonania umowy przez Sprzedającego zwróci on Kupującemu zadatek w podwójnej wysokości.
3.	W razie niewykonania umowy przez Kupującego zadatek przepada na rzecz Sprzedającego.
§ 4
Sprzedający oświadcza, że zbywane prawo jest wolne od wszelkich długów i obciążeń.
§ 5
W razie gdyby po zawarciu niniejszej umowy powstało lub ujawniło się istnienie jakiegokolwiek obciążenia zbywanego prawa, Sprzedający zobowiązuje się je niezwłocznie uregulować.
§ 6
Sprzedający oświadcza, że otrzymał od Kupującego kwotę określoną w § 3 umowy i odbiór jej niniejszym kwituje.

§ 7
Umowę sporządzono w 2 jednobrzmiących egzemplarzach, po jednym dla każdej ze stron umowy.
§ 8
W sprawach nie uregulowanych postanowieniami umowy zastosowanie mieć będą przepisy kodeksu cywilnego.
§ 9
Ewentualne spory, mogące powstać przy wykonywaniu umowy, strony poddają rozstrzygnięciu właściwych sądów powszechnych.
Sprzedający
Kupujący

Komentarz

Możliwość zawarcia oraz skutki prawne umowy przedwstępnej określone zostały w art. 389 i 390 k.c. Zgodnie z umową strony zobowiązują się do zawarcia w przyszłości umowy właściwej.

Przedwstępna umowa kupna-sprzedaży nieruchomości, tak jak umowa właściwa - przeniesienia własności nieruchomości - powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. Daje to możliwość stronie uprawnionej dochodzenia zawarcia umowy przyrzeczonej (art. 390 § 2 k.c.).

Orzeczenie sądu zapadłe w procesie o zawarcie umowy właściwej zastępuje oświadczenie woli zobowiązanego.

W wypadku gdy umowa została zawarta bez zachowania właściwej formy, stronie przysługuje jedynie roszczenie o odszkodowanie. Roszczenie odszkodowawcze może polegać m.in. na żądaniu zapłaty różnicy ceny w przypadku przekroczenia terminu do zawarcia umowy właściwej lub niezawarcia umowy, na skutek czego nabywca zmuszony był zawrzeć umowę z innym podmiotem i zapłacić cenę wyższą.

Roszczenia strony uprawnionej przedawniają się z upływem roku od dnia, w którym miała być zawarta umowa właściwa.

Roczny termin przedawnienia odnosi się tylko do roszczeń wymienionych w art. 390 k.c. Nie ma zastosowania do żądania zwrotu podwójnego zadatku czy innych roszczeń, wynikających z zawartej umowy. Roszczenia takie przedawniają się na ogólnych zasadach (por. wyrok Sądu Najwyższego z 4 XII 1973 r., III CRN 281/73, OSNCP 1974, poz. 194).

Zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego z 14 XII 1960 r. (2 CR 1239/60, OSPiKA 1961, poz. 222) forma umowy przedwstępnej nie stanowi przesłanki jej ważności nawet wtedy, gdy umowa przyrzeczona wymaga formy szczególnej pod rygorem nieważności. Niezachowanie formy wymaganej wywiera jedynie skutki
ad eventum (art. 73 § 2 k.c.).

Ważność umowy przedwstępnej zależy od określenia w jej treści postanowień istotnych umowy właściwej oraz terminu, w ciągu którego umowa ta ma zostać zawarta.

Oświadczenia stron dotyczące istotnych postanowień umowy (essentialia negotii) i terminu mogą być składane w różnym czasie, ważne jest, by łącznie zostały spełnione przesłanki ważności umowy przedwstępnej (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z 29 l 1964 r., 2 CR 344/63, OSN 1964, poz. 234).

Dopuszczalne jest zawarcie umowy, którą strony zobowiązują się do zawarcia umowy o pracę (por. uchwałę Sądu Najwyższego z 26 VI 1972 r., III PZP 13/72, OSNCP 1972, poz. 201).

Zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego z 7 11967 r. (III CZP 32/66, OSNCP 1968, poz. 199) prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające obowiązek strony do złożenia oznaczonego oświadczenia woli zastępuje to oświadczenie (art. 64 k.c. oraz art. 1047 k.p.c.). Jeżeli więc oświadczenie to ma stanowić składnik umowy, konieczne jest złożenie odpowiedniego oświadczenia woli przez drugą stronę z zachowaniem wymaganej formy. Nie dotyczy to jednak zawarcia umowy przyrzeczonej w umowie przedwstępnej (art. 390 § 2 k.c.) oraz wypadków, gdy sąd uwzględnia powództwo o stwierdzenie obowiązku zawarcia umowy całkowicie z żądaniem powoda; w takich wypadkach orzeczenie sądu stwierdza zawarcie umowy i zastępuje tę umowę.

Istotne postanowienia umowy przyrzeczonej są ustalone już w umowie przedwstępnej. Treść więc oświadczeń woli składanych przez strony w zamiarze zawarcia umowy przyrzeczonej jest z góry określona. To samo dotyczy treści orzeczenia rozstrzygającego powództwo o zawarcie umowy przyrzeczonej. Sąd nie może więc bez zgody obu stron nadać zawartej umowie treści innej od ustalonej w umowie przedwstępnej. W sprawie o zawarcie umowy przyrzeczonej orzeczenie sądu bowiem tylko stwierdza zawarcie umowy i zastępuje tę umowę (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 29 II 1998 r., l ACa 427 98, OSA 2000, nr 2, poz. 5, s. 34).

Wyjaśnienia

do § 1 i 2

Umowa przedwstępna dla swej ważności musi zawierać elementy istotne, które zawarte zostaną w umowie przyrzeczonej. Elementami istotnymi są postanowienia, bez których umowa właściwa nie mogłaby zostać zawarta (np. przedmiot sprzedaży i cena). Umowa przedwstępna musi też precyzować termin, do którego strony zobowiązane są zawrzeć umowę właściwą.

do § 3

Zadatek opisany we wzorze jest instytucją, która spełnia podobne funkcje jak kara umowna. W sytuacji gdy strony nie zawarły umowy przedwstępnej w formie wymaganej dla umowy właściwej, nie mogą one zmusić siebie nawzajem do wykonania swoich zobowiązań. Jednak mogą zażądać odpowiedniego odszkodowania. W wypadku zastrzeżenia zadatku stanowi on górną granicę tego odszkodowania, chyba że strony postanowią w umowie, że pozostawiają sobie możliwość dochodzenia odszkodowania na zasadach ogólnych (art. 484 k.c.).

Ponadto zadatek może pełnić też inne funkcje. Musi to być jednak wyraźnie zapisane w umowie (w przeciwnym wypadku zastosowanie mieć będą przepisy art. 394 k.c.).

Zadatek może stanowić potwierdzenie faktu zawarcia umowy, może też być zaliczką na poczet ceny, wreszcie może stanowić odstępne.

Odpowiedzialność strony zobowiązanej do zawarcia umowy przyrzeczonej, uchylającej się od jej zawarcia, z tytułu naprawienia szkody, którą poniosła druga strona przez to, że liczyła na zawarcie umowy przyrzeczonej, zamyka się w granicach tzw. ujemnego interesu umownego. Unormowanie zawarte w art. 390 § 1 k.c. wyłącza konstrukcję podstawy odpowiedzialności tej osoby na zasadzie culpa in contrahendo (orzeczenie Sądu Najwyższego z 24 III 1998 r, l CKN 562/97).

Zwłoka zobowiązanego z umowy przedwstępnej do zawarcia umowy przyrzeczonej może być uznana za niewykonanie umowy w rozumieniu art. 390 § 1 k.c. (orzeczenie Sądu Najwyższego z 14 XII 1999 r., II CKN 624/98, OSNC 2000, poz. 120).

do § 6

Pokwitowanie stanowi dowód spełnienia świadczenia. Zobowiązany do świadczenia powinien żądać pokwitowania w formie pisemnej dla celów dowodowych. Może przybrać ono formę odrębnego dokumentu, albo też, tak jak we wzorze, stanowić jedną z klauzul umowy.

Z pokwitowania zapłaty sumy głównej wynika domniemanie zapłaty należności ubocznych.

do § 9

Spory, jakie powstają między stronami umowy, mogą być rozstrzygane przez właściwe sądy powszechne.

Strony mogą, na mocy zawartej umowy, poddać spór pod rozstrzygnięcie sądowi powszechnemu innemu niż właściwy miejscowo według przepisów k.p.c. Kodeks postępowania cywilnego daje możliwość wyboru właściwości miejscowej w zasadzie w sposób dowolny. Strony mogą się umówić na piśmie o poddanie sądowi pierwszej instancji, który według ustawy nie jest miejscowo właściwy, sporu już wynikłego lub sporów mogących w przyszłości wyniknąć z oznaczonego stosunku prawnego. Sąd ten będzie wówczas wyłącznie właściwy. Strony mogą również ograniczyć umową pisemną prawo wyboru powoda pomiędzy kilku sądami właściwymi dla takich spraw (art. 46 k.p.c). Nie można jednak zmieniać właściwości wyłącznej.

Jeżeli strony umówiły się na piśmie o poddanie sporu sądowi rejonowemu właściwemu według siedziby powoda (art. 46 § 1 k.p.c.), to w przypadku zmiany właściwości rzeczowej ze względu na wartość przedmiotu sporu spór rozstrzyga sąd okręgowy właściwy według tego samego kryterium, a więc sąd okręgowy, w którego okręgu powód ma swoją siedzibę (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z 9 VI 1981 r., II CZ 77/81, OSNCP 1982, poz. 26).

Spór może wreszcie zostać poddany pod rozstrzygnięcie sądowi polubownemu już istniejącemu lub utworzonemu przez same strony. Pod rozstrzygnięcie sądu polubownego można poddać spory już wynikłe, jak też mogące powstać w przyszłości.
Wyrok sądu polubownego oraz ugoda przed nim zawarta mają moc prawną na równi z wyrokiem sądu państwowego lub ugodą przed takim sądem zawartą, po stwierdzeniu przez sąd państwowy ich wykonalności.

W czasie obowiązywania umowy o poddanie sporów pod rozstrzygnięcie sądu polubownego strony nie mogą wnosić pozwu do sądu powszechnego (art. 199 § 1 k.p.c).

Po uchyleniu przez sąd państwowy wyroku sądu polubownego - wskutek uwzględnienia skargi o uchylenie wyroku sądu polubownego - sąd polubowny zachowuje nadal swą właściwość do rozstrzygnięcia sporu (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z 2 XI 1970 r., III CZP 63/70, OSNCP 1971, poz. 78).

© www.signform.pl Sp. z o.o., e-mail: BOK@signform.pl, tel./fax. (0-22) 626 92 95, (0-22) 626 92 97

Przedwstępna umowa kupna-sprzedaży (wzór 2)

SignForm

2002-09-04

www.SignForm.pl

www.SignForm.pl Sp. z o.o.